Adopcja ma na celu ulżenie dzieciom nieszczęśliwym i ochronę czci dziewiczej. Nie wolno adoptować dziecka płci męskiej, które ukończyło lat pięć. Wolno adoptować tylko dziewczęta niezamężne. Adoptujący składają wobec urzędnika państwowego oświadczenie o wyposażeniu dziecka przybranego i oświadczenie to staje się dla nich obowiązujące. Wyposażenie nie może być ani cofnięte, ani zbyte przez adoptujących rodziców. Wyposażenie nie może przekraczać dziecięciu tysięcy liwrów. Adopcja nie pociąga za sobą praw do spadku, lecz jedynie prawo do zeznanego wyposażenia. Bezżenny nie może korzystać z prawa adopcji. Wyposażenie chłopca przeznaczone jest na jego wychowanie tylko do lat pięciu. Ponieważ w tym wieku przechodzi na własność ojczyzny i jest przez nią utrzymywany, wyposażeniem jego zarządza ojczyzna. Po skończeniu dwudziestu jeden lat może on rozporządzać swoim mieniem i odstąpić je. Posagiem dziewczyny zarządza opiekun aż do wyjścia jej za mąż. Po skończeniu dwudziestu jeden lat może ona jednak rozporządzać posagiem samodzielnie i zbywać go.

Louis Saint-Just, Pisma pośmiertne: O adopcji, [w:] Saint-Just, Wybór pism, wyb. I. Bibrowska, tłum. J. Ziemilski, B. Kulikowski, Książka i Wiedza, Warszawa 1954.

Fot. Sir Luke Fildes, Wdowiec, (1875-76).

944949_1036736286363899_821792290094550402_n