Każdy po dojściu do lat dwudziestu jeden obowiązany jest oświadczyć w świątyni, kogo zalicza do swych przyjaciół. Oświadczenie to ma być ponawiane rokrocznie w miesiącu lutym. Jeżeli człowiek porzuci przyjaciela, obowiązkiem jego jest na żądanie jednego z obywateli albo najstarszego z obecnych wyjaśnić w świątyni wobec ludu motywy, którymi się kierował. W razie odmowy podlega on banicji. Przyjaciołom nie wolno swoich wzajemnych zobowiązań wyrażać na piśmie. Nie wolno im również występować przeciwko sobie w sądach.

Przyjaciele walczą w bitwach obok siebie. Ci, którzy pozostaną sobie wierni przez całe życie, chowani są we wspólnym grobie. Przyjaciele noszą po sobie żałobę. Zmarłemu przyjacielowi pozostali kopią grób, urządzają pogrzeb i sieją wraz z dziećmi kwiaty na grobie. Na opiekunów sierot lud wybiera przyjaciół zmarłego ojca. Jeżeli ktoś popełni zbrodnię, jego przyjaciele podlegają banicji. Ten, kto mówi, że nie wierzy w przyjaźń, albo nie posiada przyjaciół, podlega banicji. Człowiek, któremu udowodniono niewdzięczność, podlega banicji.

Louis Saint-Just, Pisma pośmiertne. Podział instytucji według rodzajów. O przyjaźni, [w:] Saint-Just, Wybór pism, wyb. I. Bibrowska, tłum. J. Ziemilski, B. Kulikowski, Książka i Wiedza, Warszawa 1954.

12670850_1056405581063636_9191863930179952180_n