Naród francuski wierzy w Istotę Najwyższą i w nieśmiertelność duszy. Pierwsze dni każdego miesiąca poświęcone są Nieśmiertelnemu.

Wszystkie wyznania są w równym stopniu dozwolone i chronione. W żadnej jednak umowie cywilnej nie są dozwolone zastrzeżenia związane z wyznaniem i każdy akt, w którym byłaby mowa o wyznaniu, byłby nieważny.

Świątynie publiczne są otwarte dla wszystkich wyznań. Obrzędy na zewnątrz świątyń są zakazane, obrzędy wewnątrz świątyń nie mogą być niepokojone. Kapłanowi żadnego wyznania nie wolno pod karą banicji ukazywać się publicznie w swych szatach liturgicznych.

Kadzidło będzie się paliło w świątyniach w dzień i w nocy, podtrzymywane kolejno podczas całej doby przez starców w wieku sześćdziesięciu lat.

Świątynie nie mogą być zamknięte.

Naród francuski powierza swoje losy i swoje dzieci Nieśmiertelnemu. Dusze nieśmiertelne tych, którzy polegli za ojczyznę, którzy byli dobrymi obywatelami, którzy kochali swoich ojców i matki i nigdy ich nie opuścili, spoczywają na łonie Nieśmiertelnego. Hymn na cześć Nieśmiertelnego śpiewany będzie przez lud w świątyniach co dzień rano. Wszystkie święta publiczne rozpoczynają się odśpiewaniem hymnu.

Prawa ogólne będą odczytywane w świątyniach.

W pierwszym dniu germinala Republika obchodzić będzie święto Bóstwa, natury i narodu.
W pierwszym dniu floréala – święto Bóstwa, miłości i małżonków.
W pierwszym dniu prairiala – święto Bóstwa i zwycięstwa.
W pierwszym dniu messidora – święto Bóstwa i adoptacji.
W pierwszym dniu thermidora – święto Bóstwa i młodości.
W pierwszym dniu fructidora – święto Bóstwa i szczęścia.
W pierwszym dniu vendemiaire’a Republika obchodzić będzie w swych świątyniach święto Bóstwa i starości.
W pierwszym dniu brumaire’a – święto Bóstwa i duszy nieśmiertelnej.
W pierwszym dniu frimaire’a – święto Bóstwa i mądrości
W pierwszym dniu nivôse’a – święto Bóstwa i ojczyzny.
W pierwszym dniu pluviôse’a – święto Bóstwa i pracy.
W pierwszym dniu ventôse’a – święto Bóstwa i przyjaciół.

Co roku w dniu pierwszego floréala ludność każdej gminy wybierze w świątyni spośród mieszkańców młodego chłopca, bogatego, cnotliwego, nie posiadającego ułomności fizycznych, w wieku powyżej dwudziestu jeden i poniżej trzydziestu, który na znak równości między ludźmi obierze i poślubi uboga dziewicę.

Zostaną otwarte licea, które rozdawać będą nagrody za wymowę. Konkursy na nagrodę wymowy nie będą obejmowały przemówień pompatycznych. Nagroda przyznawana będzie za zwięzłość stylu, za wypowiedzenie słów wzniosłych w obliczu niebezpieczeństwa. Otrzyma ja ten, kto przez mądre wezwanie do czynu ocali ojczyznę, skłoni naród do poprawy obyczajów i pokrzepi ducha żołnierzy.

Nagroda recytacji poetyckiej rozdawana będzie tylko za odę i epopeję.

Louis Saint-Just, Pisma pośmiertne: Święta, [w:] Saint-Just, Wybór pism, wyb. I. Bibrowska, tłum. J. Ziemilski, B. Kulikowski, Książka i Wiedza, Warszawa 1954.

12688305_1063915896979271_4752776610764974959_n

Fot. Pierre-Antoine Demachy, Święto Istoty Najwyższej, 1794