12348010_1032787390092122_5524287675140302911_n

Georges Auguste Couthon urodził się 22 grudnia 1755 roku w wiosce Orcet w Owernii. Ukończył studia prawnicze w Clermont, był też członkiem loży masońskiej w tym mieście. Od 1787 r. zasiadał w regionalnym parlamencie Owernii oraz w radzie Clermont. Był znany ze swojego zaangażowania w działalność na rzecz biednych, jak i z pamfletów, w których krytykował ustrój panujący we Francji i zalecał zmianę absolutyzmu na monarchię konstytucyjną. W prowadzeniu lokalnej aktywności politycznej nie przeszkadzał mu fakt, iż od wczesnej młodości miał sparaliżowane obie nogi i musiał poruszać się tylko na plecach tragarza lub na specjalnym fotelu (wózku inwalidzkim).

1917139_1032787466758781_647758416032122081_n

W 1791 r. Couthon został wybrany posłem Owernii do Legislatywy. Po przyjeździe do Paryża został członkiem klubu jakobinów, a jego poglądy ulegały coraz poważniejszej radykalizacji. Nie miał problemów z ponownym wyborem do Konwentu Narodowego, gdzie już otwarcie znajdował się w radykalnej grupie zwolenników Robespierre’a. Wziął aktywny udział w walce o władzę między jakobinami i żyrondystami, głosował za śmiercią króla. 30 maja 1793, na kilka dni przed ostatecznym zwycięstwem jakobinów, został członkiem Komitetu Ocalenia Publicznego. Aktywnie współuczestniczył w pracach nad konstytucją jakobińską.

W sierpniu tego samego roku został komisarzem Konwentu w Lyonie, gdzie jego zadaniem było zdławienie kontrrewolucyjnego powstania rojalistów. Couthon sprawnie zorganizował ochotnicze oddziały republikanów do zdobycia miasta, co nastąpiło 9 października 1793. Choć Konwent zadekretował całkowite zburzenie Lyonu jako karę za antyrządowy bunt, Couthon nie wykonał tego rozkazu, nakazując jedynie pokazowe zburzenie kilku domów. Odmówił również dokonania masowej egzekucji uczestników walk. W konsekwencji oznaczało to powstrzymanie przez niego rozmiarów represji: Komitet Ocalenia i sam Robespierre mieli do niego pretensje o „miękkość”. W związku z tym stracił stanowisko komisarza na rzecz ultraradykalnego Collota d’Herbois, który bez wahania wykonał wszystkie polecenia rządu. Po powrocie z misji w Lyonie ciężko chorował przez kilka miesięcy, aż do wiosny 1794 r.

Couthon cieszył się jednak zbyt wielkim zaufaniem Robespierre’a, by zostać ukaranym za nieposłuszeństwo. Pozostał w KOP i w początku roku 1794 walnie przyczynił się do rozprawy z hebertystami i Dantonem. Był też głównym autorem ustawy o wielkim terrorze. Nie opuścił Robespierre’a do końca – został razem z nim i Saint-Justem aresztowany 9 thermidora (w czasie aresztowania spadł ze schodów i potłukł się dotkliwie) i zgilotynowany bez sądu, jako pierwszy z 22 więźniów, następnego dnia (10 thermidora roku II).

Jak pisał Prof. Jan Baszkiewicz, Couthon łączył pryncypialność z postawą pojednawczą a rozsądek z energią.