12718377_1069403749763819_7606719495064702340_n

Mężczyzna i kobieta, którzy się kochają, są małżonkami. Jeżeli nie mają dzieci, mogą swoje stosunki utrzymywać w tajemnicy. Ale jeśli żona zaszła w ciążę, są obowiązani zeznać w urzędzie stanu cywilnego, że stanowią małżeństwo.

Nie wolno nikomu, bez względu na sytuację materialną, przeszkadzać dziecku w wyborze zawodu odpowiadającego jego skłonnościom.

Wspólnota istnieje tylko między małżonkami. Wszystko, co wnoszą czy co nabywają, staje się wspólne. Łączy ich nie kontrakt, lecz uczucie. Akt urzędowy zawiera spis wspólnego majątku bez żadnych specjalnych klauzul. W razie rozejścia się małżonków przysługuje im połowa ich wspólnego majątku, którą dzielą się w równych częściach. Druga połowa jest własnością dzieci, a jeżeli ich nie ma, własnością państwa.

Małżonkowie obowiązani są na trzy miesiące przed rozwodem ogłosić o tym w świątyni. Urzędnik publiczny nakazuje mianowanie opiekunów dzieci. Wspólna własność winna być podzielona i podział następuje jeszcze przed rozwodem.

Lud wyznacza w świątyniach opiekuna dzieci rozwiedzionych małżonków. Każde zobowiązanie powzięte oddzielnie przez jednego z małżonków jest nieważne. Małżonkowie, którzy nie mieli dzieci w ciągu pierwszych siedmiu lat wspólnego pożycia i nie zaadaptowali żadnego, są z samego prawa rozwiedzeni i muszą się rozejść.

Louis Saint-Just, Pisma pośmiertne: O wspólnocie, [w:] Saint-Just, Wybór pism, wyb. I. Bibrowska, tłum. J. Ziemilski, B. Kulikowski, Książka i Wiedza, Warszawa 1954.

Fot. William-Adolphe Bouguereau, Miłość i Psyche, 1889.