W latach 1716-1789 ludność Francji wzrosła o blisko 6 mln, w 1789 r. sięgała ok. 27 mln, co świadczy o aktywności gospodarczej kraju. We Francji rozróżniano trzy stany: duchowieństwo, szlachtę i stan trzeci obejmujący 99% narodu. Każdy ze stanów rozpadał się na wiele antagonistycznych grup. Stany uprzywilejowane: szlachta i duchowieństwo – to znikomy procent ogółu ludności Francji; liczyły one 170 000 osób świeckich i ok. 130 000 księży i zakonników. Porównując te liczby z danymi charakteryzującymi ówczesne stosunki w Polsce widać, że duchowieństwo francuskie było procentowo liczniejsze niż polskie, gdy tymczasem szlachta sięgająca w Polsce blisko 1/10 ogółu ludności, we Francji stanowiła znacznie mniejszy odsetek mieszkańców kraju.

Paryż liczył w przededniu rewolucji ponad 500 000 ludności, której spory odsetek trudnił się produkcją artykułów zbytku i ubiorów wedle mody paryskiej, znajdujących szeroki zbyt w całej Europie. W Lyonie, drugim co wielkości mieście królestwa, stolicy manufakturowego przemysłu jedwabniczego, mieszkało w owym czasie ok. 150 000 ludzi.

12049432_993865530650975_2012197254092683390_n